پروتز لب

داشتن لب‌های زیبا یكی از خواسته های همیشگی زنان بوده است و به همین دلیل تاكنون از روش‌های گوناگونی جهت این كار استفاده شده است كه از این بین می‌توان به استفاده از وسایل آرایشی، حجم دهنده، خط لب، تزریق ژل، تزریق بوتاكس و اعمال جراحی گوناگون اشاره كرد.

از آنجائی كه روش های غیر جراحی همگی موقتی هستند و بعد از گذشت مدتی باید تجدید شوند روش‌های جراحی گوناگونی برای این منظور به وجود آمده است. در بعضی از این روش‌ها برش‌های بزرگی دور تا دور لب و یا در داخل دهان داده می‌شود كه با بروز عوارض اجتناب‌ ناپذیری همراه است و نتیجه مطلوب بیمار را نیز به همراه ندارد.

در روش‌های نسبتاً جدیدتر از قسمتی از پوست و یا تاندون ناحیه ساعد برای ساختن چیزی شبیه پروتز استفاده می‌شود تا از آن برای برجسته كردن و بزرگ‌تر كردن لب استفاده كنند ولی مشكل این روش آن است كه پس از آن لب حالت یكنواختی پیدا می‌كند.

در جدیدترین روش دائمی برجسته‌تر و بزرگ‌تر كردن لب از پروتز بسیار نرمی كه از جنس پروتز سینه است (پروتزی كه سال‌هاست در تمام دنیا برای بزرگ‌تر كردن سینه تعداد كثیری از زنان بدون عارضه‌ای قابل توجه بکار می رود) استفاده می‌شود. در این روش با دو برش دو میلی‌متری در گوشه‌های لب بدون این كه برش بزرگی در كار باشد و جای عمل معلوم شود طی یك عمل سرپایی و به كمك بی‌حسی موضعی پروتز در لب بالا و لب پائین كار گذاشته می‌شود. در دوره پس از عمل بیمار تورم و خونمردگی مختصری دارد و ممكن است در لب خود احساس سوزن‌ سوزن شدن نماید. تمام این مسائل گذراست و به سرعت از بین می‌رود. به یبمارانی كه تحت این عمل جراحی قرار می‌گیرند توصیه می‌شود كه پس از عمل تمرینات خاصی را انجام دهند و از گاز زدن لقمه‌های بزرگ پرهیز نمایند.

چنانچه بیمار سابقه تب خال داشته باشد باید حتماً از چند روز قبل از عمل تحت درمان پیشگیری از نظر این ویروس قرار گیرد و درمان خود را تا چند روز پس از عمل ادامه دهد.
نكته حائز اهمیت در مورد این پروتز این است كه این پروتز دائمی است و نیازی به تعویض ندارد و چنانچه بیمار به هر دلیلی با آن احساس مشكل نماید به راحتی و درعرض چند دقیقه آن هم به كمك بی‌حسی موضعی قابل خارج كردن است.

Lip-Augmentation

از چه موادی برای برجسته سازی لب ها استفاده می شود؟

ـ از اواخر سال ۱۹۹۰ میلادی همراه با افزایش جهانی درخواست برای اقدامات زیباسازی صورت و افزایش اعمال جراحی زیبایی، استفاده از مواد مختلفی که سازگاری بافتی تقریبا مناسبی داشته باشند، جهت برجسته سازی لب ها بیشتر شد. با تزریق این مواد، جراحان زیبایی سعی می کردند تا لب های نازک تغییر شکل داده را مجددا به صورت برجسته وجذاب درآورند. به طور خلاصه می توان مواد را که به صورت گسترده در برجسته سازی لب ها به کار می روند به موارد زیر تقسیم بندی کرد:

۱) اتولیفن: مواد قابل تزریق که از قسمت درم پوست خود شخص تهیه می شوند، خطر حساسیت ندارند و نتایج آنها موقت است چرا که بدن به سرعت آنها را جذب می کند.

۲) کلاژن: نیاز به تست حساسیت قبل از تزریق دارند، چرا که از بافت های گاوی استخراج می شوند و حدود از ۴ هفته تا ۳ ماه دوام دارند.

۳) درمالوژن: از پوست بیمار تهیه می گردد و تا حدودی دوام و ماندگاری بیشتر از کلاژن گاوی دارد. این مواد ساختار سنگینی دارند و از خلال پوست ظریف لب ها به صورت رگه های سفید و دانه های سفید تا آخر عمر بیمار را اذیت می کند اما این ماده برای پر کردن خطوط و چین و چروک های اطراف لب ها به کار رفته اند که با ریسک بالای ایجاد ناهمواری و پستی و بلندی در اطراف لب ها همراه است و گاه بیمار مجبور می شود که برای خارج کردن آنها مجددا تحت جراحی قرار گیرد.

عوارض این عمل زیاد است!

در رابطه با بزرگ کردن لب به وسیله پروتز، اختلاف نظر زیاد است. عده ای معتقدند قراردادن پروتز در لب به هیچ عنوان نمی تواند زیبایی ماندگاری را ایجاد کند، زیرا هر گونه پروتز در لب می تواند حرکات و حس طبیعی لب را مختل کند یا باعث ایجاد واکنش، التهاب و عفونت شود، طوری که فرد مجبور شود پروتز را خارج کند. بنابراین استفاده از پروتزهای لب به دلیل عوارض نسبتا بالایی که دارند خیلی شایع نیستند.